بسم الله الرحمن الرحیم

م

شوری ۲۷: وَلَوْ بَسَطَ اللهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِی الْأَرْضِ وَلَکِنْ یُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَا یَشَاءُ إِنَّهُ بِعِبَادِهِ خَبِیرٌ بَصِیرٌ 

ل

در برابر کفار سرسخت و شدید، و در میان خود مهربانند، پیوسته آنها را در حال رکوع و سجود می‌‏بینی، آن‌ها همواره فضل خدا و رضای او را می‌‏طلبند، نشانه آن‌ها در صورتشان از اثر سجده نمایان است…

ل

ک


ا

یک پیام از آیه:

خیلی وقت‌ها دوست داریم که همنشین و همراه پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله‌) باشیم. دلمان برای کنار پیامبر نشستن و با او بودن آب می‌شود. ایشان را دوست داریم و ذوق می‌کنیم اگر ایشان هم ما دوست بدارند. خوب، همۀ این‌ها راه دارد و دوستان پیامبر نشانه‌هایی دارند. نمی‌شود کسی با پیامبر باشد و با خودی‌ها رحیم نباشد، مهربان و یار و یاور نباشد. نمی‌شود با پیامبر بود ولی در دل نسبت به خودی‌ها رحمت و رأفت حس نکرد. اگر گاهی می‌بینی در ظاهر با خودی‌ها ابراز دوستی و ارادت می‌کنی ولی در دل مشفق و محب آن‌ها نیستی، خیلی بعید است که با پیامبر باشی! اگر پای درد دل برادرت، خواهرت، همسرت، فامیل و دوست و آشنایت می‌نشینی و از غصه اشک نمی‌ریزی، تصمیم به امدادش نمی‌گیری، راهی پیش پایش نمی‌گذاری و فکر و ذکرت حل مسائلش نمی‌شود، احتمالا راه خیلی طولانی‌ای تا بودنِ با پیامبر داری. از سوی دیگر اگر نسبت به آن‌ها که مبانی فکری و ایمانی‌ات را قبول ندارند، هیچ بُغضی در دلت حس نمی‌کنی، هیچ غلظت و شدتی نداری، بی‌خیالی یا حتی مایل به ریختن طرح دوستی با آن‌ها هستی، مطمئن باش فرسنگ‌ها تا قُرب‌جوار پیامبر فاصله داری. مگر می‌شود با پیامبر بود و با ابوسفیان فالوده خورد؟! نماز را پشت سر علی خواند و غذا را بر سفرۀ معاویه نشست؟! می‌شود؟ کلا… و اینکه با پیامبر بودن نیاز به نشانه‌دار‌شدن دارد… زحماتی دارد… چطور می‌شود کسی با پیامبر باشد و رکوع و سجود مفصلی نداشته باشد و از خدا فضل و رحمتش را نخواهد؟ چطور می‌شود آن‌به‌آن در جستجوی رضایت خدا نباشد و دلش را برای رضای او زیر پا نگذارد؟ باور کن که نمی‌شود… باید نشانه‌دار شد… اصلا باید چنان سر به خاک درگاه حضرت احدیت سایید تا چهره تغییر کند… رنگ رویش بگردد… نور وجودش متفاوت شود… که اگر اینگونه شد، شاید بتوان با پیامبر خود را تصور کرد؛ اگر نه، خیال بی‌خود به خود راه ندهد بهتر است…